Mijn kijk op het vak
(interview door Patrick Bhairosing, BSc.)
Wat is uw naam, leeftijd en functie?
Dr. E.J.F. Timmenga (56 jaar); Plastisch Chirurg (specialisatie: vormverbeterende en esthetische chirurgie)
Mijn inleiding op deze vraag: Men betaalt liever voor bijvoorbeeld kankerzorg dan voor plastische chirurgie, omdat dit een “slechte” naam heeft opgebouwd. *Dit heeft natuurlijk effect op het antwoord, namelijk dat Dr Timmenga kankerzorg als voorbeeld gebruikt.
Hoe staat u tegenover deze vergoeding met oog op de bezuinigingen?
Doorvoeren tot in het extreme zou het betekenen dat al het zorg zou afvallen. Alles zou uiteindelijk naar bijvoorbeeld kankerzorg gaan. Dat willen we niet. Ik vind dat plastisch chirurgie ook een onderdeel is voor het totale zorgpakket. Net zoals psychiatrie dat is. Bezuinigingen moeten dus niet alleen de plastische chirurgie treffen. Je moet het totale pakket aan zorg in stand houden, maar het moet allemaal met minder geld. Dus ook bijvoorbeeld de kankerzorg. Overal moet met minder geld de juiste zorg geleverd te worden. Dit zijn allemaal oplossingen merk ik nu, maar mijn mening is: de plastische chirurgie is ook een onderdeel van de zorg die wij mensen willen/moeten kunnen bieden. Dus een vergoeding moet blijven.
Als iedereen een beetje moet inleveren. Vindt u dan dat er een onderscheid moet worden gemaakt tussen bv flaporen/brandwonden en esthetische ingrepen waarbij niet direct te zien is dat er sprake is van fysiek lijden. Waarmee bedoelt wordt dat het tweede, deels of helemaal niet vergoed moet worden.
Het dilemma is natuurlijk hoe je redenering is, want dit is dezelfde vraag op een andere manier gesteld. Want als je kiest voor het uitgeven van geld op zaken die alleen levensreddend zijn, dan krijg je dat je steeds meer geld gaat gooien in het grote zwarte gat van kanker en dat soort dingen. En daarmee krijg je ook een verarming van je totale zorgpakket. Ik vind dat jammer en ik zou er niet voor zijn. Iedereen praat natuurlijk voor zijn eigen parochie. De oncoloog zal zeggen dat zijn patiënten met vreselijke kankers zitten en daar is geen geld voor. Maar ik heb kinderen die vreselijk gepest worden met hun flaporen. Of mensen die doodongelukkig zijn met vorm van hun borsten, wat leidt tot stuklopen van relaties en huwelijken. Zo is er overal natuurlijk leed. Maar op een ander niveau.
Dus dat is een beetje appels met peren vergelijken? Het leed dat je hebt met flaporen of het leed dat je hebt met kanker.
Het leed dat kanker veroorzaakt kan hier niet tegenop. Dus als je dit ver doorvoert dan ga je straks ook orthopedie niet vergoeden, want je kan beter met een versleten knie doorlopen, want dat is minder leed dan kanker. De meeste mensen zeggen nu: “ja dat plastische chirurgie kan er toch makkelijk af?”. Maar de volgende stap is de orthopedie kan er makkelijk af. Ik zeg nu natuurlijk twee keer hetzelfde… Maar wat ik ook wil zeggen is dat er wel beter omgegaan kan worden met geld.
Stel, een vrouw van 30 komt bij de huisarts met de vraag of zij doorverwezen kan worden naar een plastisch chirurg, omdat haar borsten ongelijk zijn. Op het eerste gezicht is het verschil bijna niet te zien, maar de vrouw geeft aan dat zij zich er zodanig ongemakkelijk bij voelt, dat het invloed heeft op haar dagelijkse gang van zaken. Vindt u dat zij in aanmerking komt voor de volledige vergoeding vanuit het aanvullende pakket?
Ik denk het niet.
Waarom?
Omdat je zegt dat het verschil nauwelijks te zien is.
Dus daar beoordeelt u wel degelijk op. Deze patiënt heeft een minimaal verschil, en daar beoordeelt u dus over; of plastische chirurgie wel de juiste weg is voor haar? En dus misschien wel over te halen geen plastische chirurgie te ondergaan.
Ja precies. En ook vind ik dat dat over de grens gaat dat het nog vergoed moet worden door de verzekering. Ik vind dus dat dit niet vergoed zou moeten worden door een verzekering.
*Meneer Timmenga werkt zowel in een “gewoon”ziekenhuis als in een privé kliniek*
Is er een verschil in u beoordeling van een patiënt in een privé kliniek of in het ziekenhuis. Want het beeld wat wij nu krijgen is dat privé klinieken de patiënten zien als grote zakken geld en in het ziekenhuis toch meer patiëntbeleid is (als in integriteit). Is dat in uw opzicht ook zo? Of bent u het daar niet mee eens?
Voor mezelf sprekend ben ik het daar niet mee eens. Omdat ik er een soort eer in schep om mijn beroep op een integere manier uit te oefenen. Dat doe ik zowel in het privé kliniek als in het ziekenhuis. Ik ben ook niet volledig afhankelijk van een privé kliniek, omdat ik ook een praktijk in het ziekenhuis heb. Dus dat is voor mij wat makkelijker misschien. Ik spreek voor mezelf. Maar ik geef toe dat wat je zegt over privé klinieken, dat het in sommige gevallen wel een beetje klopt, maar niet in alle gevallen. Laat ik het zo zeggen; dat gevaar dreigt in een privé kliniek. Maar aan de andere kant, het is niet zo dat dokters die in het ziekenhuis werken heilig zijn. Want ook zij hebben financiële belangen.
Waarom heeft u voor dit beroep gekozen?
Vooraf kan ik erover zeggen dat het niet zo is dat je een lijstje krijgt en dat je dan kiest. Het is meer een proces wat zich volstrekt tijdens je medische studie. Waarin je belangstelling steeds meer aangepast en geconcentreerd wordt. Wat bij mij gebeurd is, is dat ik een voorkeur kreeg voor chirurgische vakken tijdens mijn coschappen. Ik voelde me gelukkiger en bewoog er prettiger. Vervolgens heb ik een assistenschap gedaan. Daar kreeg ik af en toe casussen over plastische chirurgie. En dan heeft het ook nog te maken met de mensen die je ontmoet en mogelijkheden die zich voordoen. En op een gegeven moment spreekt jou iets meer of minder aan. De plastische chirurgie sprak mij op een goed moment aan. Mijn interesse lag al in de chirurgie. Ook lag het aan het soort vakmanschap wat mij aansprak, zoals het “knutselen met weefsels”. Maar pas later kwam ik er achter dat je vrij intensief contact hebt met patiënten. Kort weliswaar, maar het is toch leuk contact wat je dan hebt.
Voldoet het tot nu toe aan al uw verwachtingen?
Nou dat weet ik eigenlijk niet meer. Ik weet mijn verwachtingen niet meer. Wat ik wel kan zeggen is dat ik erg blij ben met mijn baan, en dat ik er erg van geniet. En dat ik af en toe wel eens denk: ik heb wel geluk gehad.
Krijgt u soms patiënten doorverwezen waarbij u twijfels heeft? Zo ja, is het dan procedure om op deze mensen bij een (eerste) afspraak in te praten om hun motivatie te doorgronden?
Zeker, die twijfels heb ik soms wel, absoluut. En dan praat je wat langer met mensen. En dan op een gegeven moment wordt dan duidelijk dat er wat vreemde of niet helemaal realistische verwachtingen zijn en dan kan ik dat redelijk afhouden. Om een patiënt te overtuigen om iets niet te doen.
Patiënten oefenen wel druk op je uit. Maar je wordt daar wel beter in om daar weerstand in te bieden. Naarmate je langer chirurg bent, en veel patiënten hebt gehad, kan je beter weerstand bieden aan patiënten omdat je betere argumenten hebt om de patiënt te overtuigen dat iets niet verstandig is.
Kunt u zich vinden in een “derde selectie ronde” voor patiënten: dus dat een psycholoog een onderdeel wordt van het doorverwijzen van patiënten. (hier leggen we nadruk op patiënten met bijvoorbeeld BDD).
Ik vind dat eigenlijk der mate zeldzaam, het BDD, dat ik het maar één keer in de 5 of 10 jaar zie. Dus ik vind het niet realistisch om daar een screeningssysteem voor op te zetten. Dat is één. Twee is, je zou kunnen zeggen dat de huisarts fungeert als poortwachter. Die zou mensen niet door moeten laten voor een consult bij de plastisch chirurg. Maar dat werkt ook niet, want patiënten nemen geen genoegen bij het oordeel van een HA. Simpelweg omdat hij dat niet voldoende kan beargumenteren omdat hij te weinig kennis hiervan heeft. Ik denk eerlijk gezegd, dat de plastisch chirurg de enige is die de patiënt kan overtuigen om een bepaalde ingreep niet te doen met behulp van goede argumenten. Maar waar het wel op aan komt, is dat je plastisch chirurgen hebt met commense sense, die niet teveel de dollarstekens in de ogen hebben. En die dus ook meehelpen om het aantal patiënten die opgaat voor plastisch chirurgische ingrepen enigszins binnen de perken te houden. En tegen zichzelf moeten beschermen (de chirurgen moeten de patiënten beschermen). En dan werkt het natuurlijk het beste.
Een patiënt zal geen genoegen nemen met het oordeel van een huisarts of psycholoog. Die zal een oordeel van een plastisch chirurg willen hebben. Als de plastisch chirurg zegt, dit is echt niet verstandig, dit wordt niet goed, dit wil ik gewoon niet doen omdat het niet kan of dat het onzin is. Dan gaat de ene patiënt nog eens soppen… Maar ik denk toch dat als je een rem hierop wilt zetten. Dat je het dan verkeerd is om een patiënt te beletten om op spreekuur te komen van de plastisch chirurg. Het is alleen helaas zo dat iedereen denkt dat als de patiënt doorverwezen is, dat de plastisch chirurg de patiënt op de behandellijst gooit omdat hij alleen graag wilt verdienen.
Ja dat is het beeld wat we doorkrijgen als we bijvoorbeeld een documentaire bekijken. Daarin worden vooral privé kliniek chirurgen beschreven. En eigenlijk vooral geamerikaniseerde chirurgen, die zoveel mogelijk geld willen verdienen.
Ja precies, waarbij het gaat om zoveel mogelijk operaties te verkopen en daarmee zoveel mogelijk te verdienen. Ik denk dat je dat aan moet pakken. Je moet je beleid meer richten op het integer uitoefenen van je vak. Dan dat je probeert een patiënt te beletten om een afspraak te maken bij een plastisch chirurg.
Is het zo, in NL, als iemand genoeg geld heeft. Dat diegene ongelimiteerd aan de plastische chirurgie kan, als niemand diegene stopt? Dus de patiënt betaalt alles zelf.
Dat kan alleen als de plastisch chirurg meewerkt. Maar voor de rest denk ik dat er geen rem is.
Die rem is er niet, omdat ik denk dat het komt omdat we met zulke situaties nog niet geconfronteerd zijn. Van mensen die totale vermogens opgeven voor ingrepen. Dan krijg je waarschijnlijk pas dat de tweede kamer zich daarover zal gaan buigen. En uit dat soort situaties zou kunnen leiden dat er wordt bepaald dat een patiënt bijvoorbeeld niet meer dan 20 ingrepen in een jaar zou mogen ondergaan. Maar nee, die wet bestaat niet.
februari 2012
